Kız çocuğumu parka götürdüm

İçe çektiğim bir kız çocuğum var benim...

Çocukluğu parklardan geçmeyen saçları hep kulak hizasında olan huzuru sadece annesinin kollarında arayan. Hemen hemen büyümenin huzursuzluğunu taşıyor olmasıydı benim kızım..

İçimde bir kız çocuğu var ve ben onun büyümesi için elimden ne geliyorsa yaptım. Olmadı ama olamadı büyümeyi hiçbir zaman kabul edemedi etmek istemedi. 

Çünkü çocukluk nedir bilmedi hiç uçurtma peşinden koşamadı Gökkuşağı altına girmeye çalışmadı. 

Erken büyümek zorunda kalan benliğimin altında pijaması delik saçları erkek saçı gibi olan elleri ekmek gibi minik yüzünde sürekli hüzün taşıyan bir kız çocuğum var benim..

Acıyla birebir tanışmamış insanları tanıyamamış hep o yokuş başlarında ki taşa koşan ama her defasında nefesi yetmeyen kız çocuğum

Sevmeyi sevmek sanan 

Aşkı tatmamış vicdanı ile varlığı arasında salıncak kurup gökyüzüne bakıp akıl almaya çalışan bir kız çocuğu

Camekan'ın içinden kırmızı papuca aşık olmuş çocukluğum var benim. Hiç o ayin başı gelmeyen maaş günlerini bekleyen. Yırtık ayakkabıyla kırmızı ayakkabı hayalinle büyüyen kız çocuğumm..

Hiç o çikolata'nın tadına bakmadan büyüyen...

Çocukluğum o kadar derin yaralar aldı ki benim yaşımın ortasın da sırtımda elli yerimden altmış hançer yesemde devam edecek konumdayım..

Ne kadar ölürsem o kadar dirildim. 

Çünkü içimde ki kız çocuğu her darbe yediğinde oturup ağlamak yerine yeniden filizlenmeyi tercih etti. 

Etmek zorundaydı ben park bildim lunapark diğer insanların işiydi 

Geçen gece aklıma geldi çocukken yorganımın içine girip allah'ım yarın uyanınca baş ucuma çikolata koyar mısın dediğim..

Gülümsedim ben ne kadar masum büyüdüm böyle hayallerim vardı Çocukluğum vardı hiçbirseyim yoktu ama nezaket nedir iyi biliyordum. 

Kendime kocaman poşet çikolata sipariş ettim.. 

Ve başladım yazmaya 

İçimde ki kız çocuğumm minicik bedeninle yorganın içine girip allah'a yalvarıyor olmandan öperim senin.. 

Sana bir poşet çikolata gönderdim sabah uyanır uyanmaz hepsi senin 

Aradan 3 gün geçti ve o poşet asla açılmadı düğümü bile çözülmedi

Ben galiba o zaman yemem gerekliydi o zaman daha lezizdi minicik ellerim o zaman göğüs hizamda açılıp minicik yüzüme sürülüp beklenmeye başlamıştı...

Ben lunapark nedir bilmem. Çünkü ben parkta var oldum ben burada aitim. Benim doğduğum döşek belliydi ebem döşeği diyorum adına icimde ki kiz çocuğunu büyüttün mü diyecek olursanız. Elbette hayir diyeceğim 

Zira ben rahmimde filiz yeşertmeyi bile Red ediyorum 

Bu satırları çok lüks bir mekanda oturmuş yazıyorum ama gönlüm parkta..

Gökkuşağı altından geçememiş mi dersiniz vizyon mu dersiniz bilmem ama 

Benim tek bildiğim birşey var 

O kiz çocuğu burnunu çokkkk kollarına sildi peçete onun olsada faydası yok artık......