Üzüm sultan

Sol kanat gerçekliği varmış..

Sol kanadından kırılırsa hiç bir kuş uçamaz yaralarının iyileşmesini beklerlermiş. Zaman onlara çok iyi gelirmiş zamanla kapanır az da olsa uçmaya başlarlarmış..

Uçmaya başladım anne düşüne biliyor musun sen 1 yıl 2 gündür yoksun. Çıkılmaz o kapıdan çıkıp gittin. Ne o kapıya bakabiliyor nede görebiliyorum. Ama senin ciğerim de taşıyorum. Öyle bir boşluktan çıktım ki sanki oradasın gibi oracıkta ama ben kusurlu biriymişim gibi dokunamıyorum sana...

İlk dönemler o kadar zordu ki bana aldığın herşey tek tek gözüme geldiler. Kırıp dökmek istedim yok etmek istedim ama savaşım kendimleydi seninle zerre alakası yoktu. O kadar çok boşluğa atladım ki..

Yağmurlu bir gece de gidecek hiçbir kapım olmadığın da ağladım düşüp bir yerim kanadıgında da iki katı fazla ağladım ben kendime değil sana ağlamıştım en çok. Ayın 21 günü gelecek diye o kadar çok korktum ki o geceleri hiç uyuyamadım. Bana öğrettiğin herşeyi yapınca dedim ki neden peki neden beni inşaa ettin.. 

Bazende çok korktum o kadar çok korktum ki ölüyorum sandım göğüs kabarttım. Seninle burun burun geleceğim günü öyle çok bekledim ki ben bu yıl. Elini uzatsaydın ben kalacak yaşlarımı ve gençliği mi yakacak kadar güçlüydüm.. çok ağladımmm bir insan nasıl ağlarsa onun 5 katı kadar ağladım. Seni özledikçe gelip gelip başında ağladım. Gitmeseydin ben ağlarken sende ağlar hatta gelir avuç içinde göz çukurumu siler o yaşları avuç içine alır öper. Senin yoluna ben kurbanım derdin. Anne yoksa sen benim yerime mi Kurban olmaya gittin neden gittinnnnn.... Ben nasıl mücadele edeceğim derken düşünürdüm. Ben galiba sen oldum güçlü hiç kimseyle uğraşmayan.. Ben senden sonra kedilere de iyi baktım nerede bir kedi görsem annemin selamı var dedim. 

Şimdi o sandalye nasıl değerli benim için biliyor musun her köşeden seni gördüğüm de oradan güler yüzünü görmek istedim.. 

Beni sinir ettiğin de bile gülerdin allahımm aklımı kaybediyorum sanmıştım bir ara ama sen hâlâ sakin ve gülerdin. Ben bunu yeni yeni anlıyorum biliyor musun kaybedecek hiçbir şeyin kalmamıştı senin 

Yazdığın herşeyin üstüne tek tek oturdum.

Bana söylediğin herşeyi yaptım ama ben göz yaşlarıma sahip olamıyorum hâlâ ciğerim yanıyor benim. Halbuki sen bana hiç bu konudan bahsetmemiştin. Bana bu akıllı vermemiştin 

Senden sonra hiçbirseyi umursamadım hatta senin en cok kızdığın seyi yaptım.. saçlarımı beyazlatma beyazlayınca da hic kimse bana saçın beyazladı al şu parayı kendine gel demedi ben bunun icin bile ağladım...

Benim sevdiğim senin nefret ettigin dereotunu gecenin bir yarısı ağzıma doldurur çiğnerken ağladımmm nefret etmek istedim ondan ertesi gün uyanıp uyanır hayatıma devam ettim..

Sende böyle isterdin 

Sen beni hiçbir zaman bırakmadın ama ben seni o gece morgda öylece bıraktığım da o kadar cok bittim ki gece yarısı hastane bahçesinde bekledim yokluğunu 

Kanayan burnunu görmek istemedim ama kokunu oylece hissettim ki o bankta. Iste senden sonra da ben o banka gidip seni bekledim..

Yaralarım kapanmadı kanayan yerlerimi avuç içimle silip yola devam ediyorum. Seni çok özlüyorum herşeyi öğrettiğin için minnet duyuyorum. 

Anne galiba bizim seninle yolumuz o hastane bankından ayrılmış.. 

Ben seni rahminde yeşertecek tıpkı senin gibi güleç bir üzüm sultanı var edeceğim.. 

Hoscakal benim gülüşü güzel annem 😭