Sevda kuşun kanadında

-
Bana güzelliği tarif edecek şeyler çok az olmaya başladı bu aralar. Hâlâ dolu dolu sevip kitap okuyorum. Ha birde blog yazma derdindeyim. Hep böyle kalmayacağım okuduğum kitapların kelime dağarcığıma tecavüz etmesini istemem. Biriktirilmesi gerekir diye düşündüm hep. Ben kendimi bildim bileli yazarım. Kötüdür cümlelerim belki ama yinede yazarım. Ağız dolusu sevdaların yerini cümlelerim doldurur ara ara. Bir takım dertlerin arasında sokakta ki o sessizliğin sokak lambası etrafında sevişen cırcır böcekleri olduğunu yazmak istedim. Başarıyorum sanırım yazıyorum daha hoyratça daha korkusuz. Daha küfürlü daha açık seçik. Benim tek korkum yanlış anlaşılmaktı. Çocukken pempe ayakkabı giymedigim için galiba lezbiyen doğdum derdim. Sonrası kısacık saçlar aldı yerini biraz daha büyüyünce sudyen askıma asmak istedim benliğimi. Yolu buldum doğru yol herkesin gittiği yol değil benim kendimin oluşturduğu yoldu. Bu yolda baya zorlandım lezbiyen değildim ama mutlu da değildim. Sonra düşledim ki ben her sabah kocasına çay demleyen tuzlu yemeğe patates atan kadın potansiyeli yok. Ben hep kitap dolu bir evde yaşlanmayı hayal etmişim.  Ben bir sevdada sitem yapmayı değil rakı içerken ulan gülüşüne kurban olurum demeyi istemişim. Benim gittiğim yol yol değilmiş demek istemedim. Ben bu yolda ensemden çalılara takıldım. Ben bu yolda düştüm dizlerimi kanattım ben bu yolda herşeyi göze aldım. 
Ben sadece benliğime kocaman sarıldım..
Sevmek iyi edermiş insanları ben yazmaktan beslendim. Sevdim bende tıpkı ahmed arifin leylimi gibi sevdim. Herkes gider cümlesi benliğime kazındı herkes gibi herkes olup gitti....
Mutluluk benim için şuan burada ağaç dibinde dergi okurken altını çizdiğim yerlerin fotoğrafını çekerken turgut yazan yere kuş kanadı düşmesiydi...
En uzun soluklu gülüşünü sergiledim el salladım kuşa..
Sahi sevgilim sevda kuşun kanadında değil miydi....

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cam çiçeğim 🥀

-
Resim
Ben bu akşamların hep sabahı vardır diye uyanırım. Bilemezsin renksiz hayatın bir gün cam kenarından sana el sallar. Aylarca suyunu döktüğün çiçeğin sana göz kırpar o an o kadar sevinirsin ki emeğinin karşılığı sadece çiçektir halbuki  Sen benim cam çiçeğimdin her gün bakmaktan bıkmayacağım cam çiçeğim..  Ne oldu biliyor musun ben bir anda büyüdüm biliyor musun bazen saçımı severdin ben uyurken o saçlarım bem beyaz oldu Seni elbette unutmadım unutamadım çünkü sen benim koşulsuz sevgimdin başıma ne gelirse gelse cözenimdin. Benim dağlarımın çiçekleri de soldu   Gün yüzü görmemiş çiçeğim benim koşulsuz koşuşlarım sen beni kalbinden doğurdun nasıl unuturum unutamammm  Kimseye ah etmedim ama beni senden ayıran feleğe sitem ediyorum. Gidecek başka kapım olmadığını  öğreten feleğe.. Bağarmıştım ya hani sen bensiz nereye gidiyorsun diye ahh işte cam çiçeğim sen bensiz gittin..  En çokta hasta olduğum zamanlarda özlüyorum seni bana ciğerden yanan Bi tek sen va...
Devamı

Su sızacak yerini bulur

-
Resim
Dudağının iki kenarında bir hüzün taşımalı insan. İki parmağının arasında ki kalem eksik olmamalı hüznünü konuşamayan insanlar yazmayı tercih ederler. O yüzden aşk şiirleri var o yüzden hudutsuz sevdalar filizlene bilmeyi öğrenmişlerdir.  Biz filizlenmenin kutsallığından faydalanmadan gidecek olmanın hüznünü taşımak zorundayız. Zira sevgi sevda kavramını neresinden tutarsak tutalım elde edemeyecek olmanın burukluğu var ciğerimizde. Ciğer dediysemde Kadıköy kedileri görse burnunu kıvırır. Üzdük kırdık yok ettik üstelik bunu orta Yaşın en başında yaptık. Ondandır belki sizin sikindirik aşk caddelerinden geçemiyor olmamız. Orta yaşımın orta göbeğinde olmama rağmen el ele gezen sevgi yumağı insanlara bakıp iç geçirmem. Geçiremem çünkü ben o trene binmeye kendi ayaklarımla geri geri adımlar atarak Red ettim. İşte orada anladım ben ne kadar taşaklı ruhum olduğunu. Ciğerimi çamaşır suyuna yatırmayı göze almış birisinin insanların özenle baktığı iki kişilik yokuşlu yollarına izzetle özenme...
Devamı

Ateş

-
Resim
Yanmanın eşiğine değil de sanki beşiğine düşmüş gibiyim. Bu nasil bir iç sancı bilmiyorum tek bildiğim şu ardıç ağacıyım ve gerçekten içten içe yanıyorum. Kendimi değersiz yargısız boş bir kitap gibi hissediyorum. İyi olacak mıyım bilmiyorum yarın için plan yapmıyorum yapamıyorum çünkü ben hayata 5 parmağımla tutunmayı bıraktım diğer 5 parmağım kırık zaten.. Sayısız sigara içmeye başladım karanlıktan korkarken karanlığın içine bağdaş kurmayı başardım. Nasıl olurda böyle olur anlam veremeyen de kendime kurduğum ilk cümle şu oldu ... Ateşle tanıştın tanışmak zorunda kaldın. Ama bu ateş o ateş değil yollarımın devamında güzel çiçekli yollar olacağına da inanmadım Gitmek mi kalmak mı dersin cümlesinin tam ortasında sigara yakıyorum şuan bilmiyorum inanın hiç birşey bilmiyorum Yudumladığım kahve fincanına uzun uzun bakıyorum sonra diyorum ya sonrası neredesin kiminle baş ediyorsun heyecanını bir kitabın arasında gül niyetine kurutamazsın diyorum. Sonrası yine o kuruyan g...
Devamı