Mutluluk aranır mı...

Mutluluk aranır mı? 

Aranmasını talep ederdim 20'li yaşlarımda çünkü meraklıydım hayatımın altının ve üstünün şahane olgusuna kapılmıştım. Kapılmak zorundaydım. Çünkü mutluluğun aranması gerektiğini küçük yaşlardan beri sol göğsümüzde büyütmedik mı? 

Hepimiz tıpkı aristo baba gibi çıkmadık mı bu yollara yalınayak. Sizi değil belki ama ben kendimi suçlarım hep. Mutluluk aranmaz bulununca göğüs kafesine sıkı sıkı basılır.. 

Basılınca anlamlı mı geliyordu onun bile bilincine sahip değilken bu yazıyı yazmaya karar verdim. 

Mutluluk aranmaz mı hiç şüphesiz ki aranmaz diyorum düşüne biliyor musunuz kendisiyle tezat düşer mi insanoğlu.. kendisine yuvarlak bir dünya oluşturan insanlar daha iyi anlayacaktır benim durumumu hemstir gihi aynı noktadan antraman yapar dururken bulur kendisini..

Hemstir olduğunu 30'lu yaşlara gelince anlar insan dolaşıp dolaşıp dururken Yaşın başını almış yol almış. Sen dizinin sancısıyla uğraşırken kaz ayakları göz kenarlarına salıncağını kurmuş bile. Mutluluk sahici midir bilmiyorum fakat ben bir yudum da Mutluluk aramayı çoktan öğrendim.

Öğrettiler. Öte yandan da insanların şuursuzca mutluluk cümlesini hiç ettiklerini gördükten sonrası oluştu bu düşünce. 

Neresinden tutarsan tut kaos gibi yaşıyoruz hemen hemen herşeyi. Erken yaşta benlik oluşturma telaşına kapılan insanlara tuhaf gözle bakmamayı da öğrendim aynı zamanda.. kimliğini orta yaşta ortaya atmış insanlardan korkarak kaçarım ben. Kimlik benliktir siktiredin namusu benliktir kimlik. 

Kimliğinize sıkı sıkı yapışıp mutluluğu bu çerçeve içerisinde arayın. Bırakın bazen bokunuza parmak atmakta güzeldir...